Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

"Have a little patience.. [..]Cause i need time.. my heart is numb has no feeling.." *


Θέλω έναν άνδρα…:

Να μη ροχαλίζει.
Να φοράει καθαρά εσώρουχα και κάλτσες.
Να μυρίζει υπέροχα φυσικά.
Να μην καπνίζει.
Να μην πίνει πολύ.
Να πλένει τα δόντια του τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα.
Να προτείνει αυτός να κάνουμε πράγματα και πότε θα βρισκόμαστε.
Να έχειι εκπληρωμένες τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις (προαιρετικό :
P)
Να.. να.. να…

Και η λίστα ίσως δεν τελειώνει.
Άρα μήπως μας φταίει ότι κυνηγάμε το τέλειο και δε μπορούμε να συμβιβαστούμε με κάτι πιο κάτω από το ιδανικό μας?
Μήπως είναι μονόδρομος? Ή συμβιβάζεσαι ή μένεις μόνος σου?
Όχι, ότι είναι άσχημα να μείνεις και λίγο καιρό μόνος σου , ειδικά μετά από μακροχρόνια σχέση..
Νιώθεις ξαφνικά ότι είναι όλα.. γύρω από τον εαυτό σου. Να περνάς καλά. Επιλέγεις τι θα κάνεις, ασχολείσαι με τα χόμπυ σου… βέβαια μένεις και αρκετά μόνος σου. Αλλά δεν είναι κακό αυτό.. αρκεί να μη γίνει συνήθεια και δε μπορείς να βάλεις κάποιον άνθρωπο στην εργένικη ζωή σου ποτέ ξανά.

Απλά καταλαβαίνεις ότι μάλλον οτιδήποτε νέο θα ναι χειρότερο από οτιδήποτε παλιό.. τουλάχιστον αυτήν την περίοδο.. και αναρωτιέσαι πόσο μπορεί να διαρκέσει αυτή η περίοδος και ελπίζεις απλά να μην ταλαιπωρήσεις πολύ κόσμο που έχει την καλύτερη διάθεση να σε προσεγγίσει. Τα βάζεις με όλους τους άνδρες χωρίς να φταίνε πουθενά, μόνο και μόνο γιατί είναι προβλέψιμοι.

Δε θέλω να ακούσω πάλι από κάποιον καινούριο τύπο που γνωρίζω και φλερτάρουμε τις ίδιες ατάκες τύπου «το cosmopolitan είναι ηλίθιο περιοδικό» (χωρίς να έχουν ιδέα για το περιεχόμενό του), «μ’αρέσει να κάνω snowboard» κλπ . και κυρίως μακριά από μένα κάποιος που μένει με τη μητέρα του και τρώει τα ωραία μαμαδίσια φαγητά επομένως όποιο φαγητό φτιάξω εγώ θα ναι σχεδόν καταδικασμένο (ενώ όσοι μένουν μόνοι και έχουν να φάνε καιρό σπιτικό φαγητό προσκυνάνε).


Όσο μεγαλώνεις οι σχέσεις αποκτούν άλλη διάσταση. Σκέφτεσαι πού θα είναι αυτός ο τύπος σε 5μήνες από τώρα? Εγώ πού θα είμαι? Ενώ στα 18,19 σου δε σκέφτεσαι τόσα πράγματα πριν ξεκινήσεις μια σχέση. Αν δεν ξέρεις τι σου γίνεται πλέον και τι θέλεις απλά θα ταλαιπωρήσεις τον άλλο στα 26 ,27 του, ειδικά αν εκείνος ξέρει τι του γίνεται..

Άσε που οι άνδρες έχουν καταφέρει να μας σκληραγωγήσουν και να μας μεγαλώσουν το βαθμό αναισθησίας σε πολλά πράγματα..

Νομίζω αρκεί μια ταμπελίτσα πάνω στην τσάντα: «Προσοχή, δαγκώνει!»
Μπας και γλιτώσουνε από την περίεργη φάση που περνάμε..!
Υπομονή λοιπόν..

*Patience (Take That)

4 σχόλια:

Petros είπε...

hmmmmm iguess η 5 παραγραφος με βγαζει απο τη λιστα....(αν και μαγειρευω λολ):( Δε πειραζει!Maybe in another life!
Τα πρωτα που λες ειναι κλασσικο γυναικειο ανικανοποιητο.Θα συμφωνησω με τη δυσκολια που εχει αυτη η ηλικια! Ολοι καπου ειναι να πανε..εξωτερικο μεταπτυχιακα στρατους δουλειες...μεταβατικη περιοδος!

alekos είπε...

Να είσαι καλά μας έκανες και γελάσαμε.

sunshine είπε...

Καταβάθως εχουμε μια εικόνα για το ιδανίκο αλλα παντα είναι ανέφικτη!
Αυτο νομιζω φταει που δυσκόλα συμβιβαζομαστε (υπαρχει βεβαια και μια αλλη κατηγόρια που δεν εχει κανένα, μα κανένα ομως, κριτιριο) !
Οσο για το οτι οτιδηποτε καινουργιο μπορει να μας φανεί χειροτερο απο τα παλιά ισως να ειναι ενα σημάδι οτι δεν τα έχουμε ξεπέρασει ακόμα - τα λεω για να τα ακούω κιολας!
ΑNyways ωραιο blog, θα σας παρακολουθώ
** :-)

Ανώνυμος είπε...

For whom the bell tolls...